Deze week besprak de commissie Sociale Zaken een technisch wetsontwerp met dringende bepalingen rond sociale zekerheid en arbeidsongeschiktheid. Achter de technische bepalingen schuilt echter een maatregel met grote gevolgen voor ondernemingen: de invoering van de zogenaamde “solidariteitsbijdrage” voor langdurig zieken.
Tijdens de bespreking hebben wij daar dan ook stevig oppositie tegen gevoerd.
Van responsabilisering naar automatische sanctionering
Onder de vorige regeling gold een responsabiliseringsbijdrage enkel voor bedrijven met een uitzonderlijk hoge instroom in langdurige invaliditeit. Er werd gekeken naar objectieve benchmarks: enkel ondernemingen die significant slechter scoorden dan hun sector werden geviseerd.
Dat systeem wordt nu vervangen door een veel bredere en automatische bijdrage. Sinds 1 januari moeten bedrijven met meer dan 50 werknemers betalen voor elke werknemer tussen 18 en 55 jaar die langer dan een maand ziek is. Het gaat om 30 procent van de uitkering of 18 procent van het brutoloon tijdens de tweede en derde maand ziekte. Bovendien wordt die regeling volgend jaar verder uitgebreid naar de vierde en vijfde maand arbeidsongeschiktheid.
Voor ons is dat geen responsabilisering meer, maar een structurele belastingverhoging op arbeid.
Werkgevers betalen ook voor situaties buiten het werk
Het fundamentele probleem is dat deze bijdrage volledig losstaat van de oorzaak van de afwezigheid.
Ook wanneer een werkgever een sterk preventie- en re-integratiebeleid voert, blijft hij verplicht betalen zodra een werknemer langdurig uitvalt. Zelfs afwezigheden die niets met de werkvloer te maken hebben vallen onder de regeling.
Een werknemer die zich tijdens het sporten kwetst of een ongeval heeft in de privésfeer? De werkgever krijgt alsnog de factuur gepresenteerd. Dat vinden wij fundamenteel onrechtvaardig.
Zelfs werkgeversorganisaties slaan alarm
Ook werkgeversorganisaties waarschuwen voor de gevolgen van deze maatregel.
In de Nationale Arbeidsraad werd gewezen op het belang van rechtszekerheid, voorspelbare regelgeving en het vermijden van bijkomende administratieve lasten voor ondernemingen.
Daarnaast stelde Voka recent scherp dat de nieuwe regeling geen responsabilisering meer is, maar een vorm van sanctionering die automatisch en onvoorwaardelijk wordt opgelegd aan werkgevers, ongeacht hun inspanningen op vlak van preventie en re-integratie.
Ondernemers opnieuw de rekening laten betalen
Voor ons toont dit dossier opnieuw dezelfde reflex van deze regering: telkens wanneer er een probleem opduikt in de sociale zekerheid, wordt de factuur doorgeschoven naar ondernemingen.
Nochtans kampen bedrijven vandaag al met historisch hoge loonkosten, zware administratieve druk en een moeilijke economische context. Dan opnieuw extra lasten invoeren op langdurige ziekte is volgens ons de verkeerde keuze.
Wij blijven pleiten voor een rechtvaardig systeem dat werkgevers responsabiliseert waar nodig, maar ondernemingen niet automatisch sanctioneert voor elke langdurige afwezigheid.
