Minister van Justitie Annelies Verlinden heeft haar voorstel voor een hervorming van de abortuswetgeving voorgesteld. Hoewel het voorstel enkele beperkte stappen vooruit zet, blijft het volgens mij ver onder wat experten, zorgverleners en abortuscentra al jaren aanbevelen.
Concreet wil de minister de wettelijke abortustermijn optrekken van twaalf naar veertien weken en de verplichte wachttijd inkorten van zes naar twee dagen. Dat lijkt op het eerste gezicht een versoepeling, maar voor de grote meerderheid van de vrouwen die vandaag nog naar Nederland moeten uitwijken voor een zwangerschapsafbreking, verandert er weinig.
Nochtans lag er al een uitgebreid wetenschappelijk rapport op tafel. Een onafhankelijk expertencomité, samengesteld uit vertegenwoordigers van alle Belgische universiteiten met een opleiding geneeskunde, adviseerde om de termijn op te trekken naar achttien weken en de verplichte wachttijd volledig af te schaffen. Ook ons wetsvoorstel volgt die aanbevelingen.
Dat advies kwam er niet zomaar. Het was gebaseerd op wetenschappelijke inzichten, internationale vergelijkingen en de praktijkervaring van artsen en abortuscentra. Toch kiest CD&V ervoor om die aanbevelingen grotendeels naast zich neer te leggen.
Dat is bijzonder jammer. Elk jaar moeten honderden Belgische vrouwen nog steeds naar Nederland reizen omdat zij de wettelijke termijn in België hebben overschreden. Dat betekent extra kosten, extra stress en minder begeleiding in een moeilijke periode. Een verlenging met slechts twee weken zal dat probleem slechts beperkt oplossen.
Ook de verplichte wachttijd blijft behouden. Volgens experten heeft zo'n verplichte bedenktijd geen medische meerwaarde. Vrouwen die zich aanmelden voor een zwangerschapsafbreking hebben doorgaans al een lang denkproces achter de rug. Door hen nog bijkomend te verplichten te wachten, creëer je vooral extra onzekerheid en emotionele belasting.
Wat mij misschien nog het meest stoort, is dat dit dossier opnieuw dreigt te verzanden in politieke onderhandelingen en partijpolitieke evenwichten.
De experten hebben hun werk gedaan. De aanbevelingen liggen al jaren op tafel. De abortuscentra vragen al jaren dezelfde hervormingen. Toch lijkt de regering opnieuw te kiezen voor een compromis dat vooral de interne gevoeligheden van Arizona moet respecteren.
Wanneer de premier oproept tot sereniteit in dit debat, klinkt dat op het eerste gezicht redelijk. Maar sereniteit mag geen excuus worden om een belangrijk ethisch dossier opnieuw vooruit te schuiven of af te zwakken. Voor de honderden vrouwen die vandaag nog steeds tegen de grenzen van de huidige wetgeving botsen, is dit geen theoretisch debat. Het gaat over hun leven, hun toekomst en hun zelfbeschikking.
Voor mij moet dit debat vertrekken vanuit vertrouwen. Vertrouwen in vrouwen. Vertrouwen in hun vermogen om zelf doordachte keuzes te maken over hun lichaam, hun gezondheid en hun toekomst.
Het is dan ook opvallend dat minister Verlinden argumenten aanhaalt over mogelijke pijnervaring bij de foetus vanaf vijftien weken, terwijl het expertenrapport net stelt dat pijnperceptie zich pas veel later ontwikkelt. Wetgeving over zo'n gevoelig thema moet gebaseerd zijn op wetenschappelijke feiten, niet op ideologische overtuigingen.
Daarom blijf ik het bijzonder moeilijk vinden dat de rechten van vrouwen opnieuw ondergeschikt dreigen te worden gemaakt aan politieke compromissen.
Wij blijven pleiten voor een hervorming die wél rekening houdt met de aanbevelingen van experten en de realiteit op het terrein.
Vrouwen verdienen geen symbolische aanpassingen. Ze verdienen geen politieke tapijtenmarkt.
Ze verdienen een moderne wetgeving die uitgaat van zelfbeschikking, wetenschappelijke inzichten en respect voor hun autonomie.
Ons voorstel ligt klaar in het parlement.
Laat het parlement vrij beslissen. Volg de experten. En geef vrouwen eindelijk de rechten waar ze recht op hebben.
