In de commissie Volksgezondheid bespraken we in tweede lezing een wetsontwerp van minister Frank Vandenbroucke. Het voorstel bevat verschillende aanpassingen aan de organisatie van onze gezondheidszorg, van de bevoegdheden van kinesitherapeuten tot de regels voor ziekenhuizen.
Hoewel verschillende maatregelen nuttig zijn, heb ik bij een aantal bepalingen belangrijke bedenkingen. Daarom heb ik mij bij de stemming over het geheel onthouden.
Nuttige modernisering, maar niet tegen elke prijs
Onze gezondheidszorg verandert voortdurend. Zorgverleners krijgen nieuwe verantwoordelijkheden, behandelingen evolueren en ziekenhuizen moeten zich aanpassen aan de noden van patiënten.
Het is dan ook logisch dat onze wetgeving mee evolueert.
Zo worden de bevoegdheden van kinesitherapeuten aangepast aan de praktijk van vandaag. Ook worden verschillende regels voor zorgverleners en ziekenhuizen bijgewerkt. Dergelijke moderniseringen kan ik ondersteunen.
Maar modernisering mag geen excuus worden om de minister meer beslissingsruimte te geven zonder voldoende transparantie.
Waarom wil de minister minder transparantie?
Een van mijn belangrijkste bezwaren gaat over een wijziging aan de regels voor kinesitherapeuten.
Wanneer de minister vandaag bij bepaalde beslissingen afwijkt van het advies van de Federale Raad voor de Kinesitherapie, moet dat advies samen met de motivatie voor die afwijking worden bekendgemaakt.
Die verplichting wil de minister nu schrappen.
Dat vind ik een bijzonder slechte beslissing.
De Federale Raad voor de Kinesitherapie brengt de expertise van het werkveld samen. Als de minister beslist om dat advies niet te volgen, moet hij daar een duidelijke uitleg voor geven.
Waarom zou je die verplichting afschaffen? Waarom zou je minder openheid creëren over beslissingen die een rechtstreekse impact hebben op onze zorgverleners?
Ik vind dat een minister zijn beslissingen moet kunnen verantwoorden. Zeker wanneer hij afwijkt van het advies van mensen die de praktijk door en door kennen.
Onze zorgverleners verdienen vertrouwen en inspraak. Geen beslissingen achter gesloten deuren.
Ook vragen over de toekomst van onze ziekenhuisbedden
Daarnaast bevat het wetsontwerp een tijdelijke beperking op de uitbreiding van bepaalde ziekenhuisbedden. Het gaat onder meer over bedden voor psychiatrische zorg en gespecialiseerde behandeling en revalidatie.
Ik begrijp dat we onze ziekenhuiszorg efficiënter moeten organiseren. Samenwerking tussen ziekenhuizen en een betere verdeling van gespecialiseerde zorg kunnen voordelen opleveren.
Maar ik heb wel vragen bij de manier waarop de minister dit wil aanpakken.
Waarom worden precies deze ziekenhuisbedden geviseerd? Welke gevolgen heeft deze maatregel voor ziekenhuizen die hun aanbod willen aanpassen? En hoe zorgen we ervoor dat patiënten ook in de toekomst toegang blijven hebben tot de zorg die ze nodig hebben?
Ook over de mogelijkheden om ziekenhuisbedden tussen diensten of ziekenhuizen te verschuiven, blijft er onduidelijkheid.
Voor mij moet de organisatie van onze ziekenhuizen vertrekken vanuit de noden van patiënten. Niet vanuit een beperking die onvoldoende rekening houdt met de situatie op het terrein.
Meer vertrouwen in onze zorgverleners
Wat mij in dit debat vooral stoort, is dat we opnieuw moeten discussiëren over de ruimte die de minister krijgt om beslissingen te nemen, terwijl we onze zorgverleners net meer vertrouwen zouden moeten geven.
Artsen, verpleegkundigen, kinesitherapeuten en andere zorgverleners staan elke dag klaar voor hun patiënten. Zij weten wat er op het terrein nodig is.
Dat betekent niet dat er geen regels of controles nodig zijn. Maar die moeten duidelijk, transparant en werkbaar zijn.
We moeten vermijden dat onze gezondheidszorg steeds meer wordt gestuurd door administratieve regels en politieke beslissingen waarbij de expertise van het werkveld onvoldoende wordt meegenomen.
Waarom ik mij heb onthouden
Het wetsontwerp bevat verschillende nuttige aanpassingen. Die kan ik ondersteunen.
Maar ik kan niet zomaar akkoord gaan met maatregelen die de transparantie verminderen of waarbij onvoldoende duidelijk is wat de gevolgen zullen zijn voor onze ziekenhuizen en patiënten.
Daarom heb ik mij bij de stemming over het geheel onthouden.
Ik wil een moderne en efficiënte gezondheidszorg waarin zorgverleners de ruimte krijgen om hun werk te doen en patiënten kunnen rekenen op kwaliteitsvolle zorg. Daarvoor hebben we nood aan minder onnodige regels, meer vertrouwen en vooral meer transparantie. Niet aan een minister die zijn beslissingen steeds minder moet verantwoorden.
