Ik las onlangs dat “idealen een eigen werkelijkheid hebben, die, als genoeg mensen zich erachter scharen, bergen kunnen verzetten.” Het was een uitspraak van Suzan Neiman, een Joods-Amerikaanse filosofe die gelooft dat het welslagen van vooruitgang afhankelijk is van ons eigen handelen. Net als Hannah Arendt, een andere grote denker, pleitte zij dus voor een actief burgerschap en gelooft ze dat de hoop op vooruitgang de motor is van verandering.
Ik geloof net als zij, om het met een boutade te zeggen: “dat we de wereld kunnen veranderen”. Niet op een naïeve manier, niet noodzakelijk door grootse prestaties, maar door elke dag te proberen om een verschil te maken. Boodschappen doen voor een buurvrouw haar been heeft gebroken, een babbeltje met iemand die eenzaam is of gewoon door je werk toegewijd te volbrengen.
In haar citaat zit natuurlijk ook de wens om onze idealen te blijven najagen, en om zelf te proberen de samenleving te creëren waarin we echt willen wonen. We hebben nogal eens de neiging om pessimistisch te zijn of het aan ‘anderen’ over te laten om verantwoordelijkheid te nemen voor onze samenleving. En als die ‘anderen’ het niet goed doen, vooral politici, rechters of politie, wentelen we ons in ongenoegen. En spuien onze kritiek op sociale media. Begrijpelijk uiteraard, want de morele ambitie van die mensen moet groot zijn. Maar erg ver geraken we niet met die houding.
Als politica voel ik die verantwoordelijkheid uiteraard des te meer: stap per stap proberen impact te hebben, met kleine beslissingen het leven van mensen beter maken. Dat betekent niet alleen het vervullen van individuele belangen maar ook het afwegen hoe we geld het beste uitgeven of uitsparen. Dat betekent ook aandacht hebben voor mensen rond mij. Dat betekent ook proberen andere mensen te enthousiasmeren voor projecten en plannen. En dat lukt me de ene dag beter dan de andere.
In Lennik hebben we net ons meerjarenplan af. We zijn daar fier op, want ondanks de budgettaire krapte hebben we toch voldoende investeringsmiddelen gevonden voor een aantal grote projecten. De uitdaging zal zijn om alles te kunnen uitvoeren want het aanleggen van straten, fietspaden en het realiseren van een nieuwe culturele plek in Lennik zal tijd vergen met onze kleine organisatie en de complexiteit van alle te volgen procedures. Regels, die politici met goede redenen hebben opgelegd, maar die efficiëntie soms in de weg staan.
We blijven ook inzetten op het behoud van de landelijkheid en het dorpsgevoel, maar ik besef des te meer dat dit onder druk staat in de Vlaamse rand rond de hoofdstad, waarin de bevolking pijlsnel groeit. We willen zo graag houden wat was, die melancholie zit er in bij een groot deel van onze bevolking. We houden daar rekening mee en tegelijk probeer ik als burgemeester samen met het schepencollege ook in te zetten op veranderende noden. Door een uitgebreid sociaal beleid te voeren, waar we aandacht hebben voor wie uit de boot valt, bijvoorbeeld. Door te blijven investeren
in vele sociale activiteiten, samen met onze verenigingen, omdat we geloven dat dit sociaal bindweefsel verbondenheid creëert, en dat is wat een dorp tot een ‘levend’ dorp maakt.
In Brussel wil ik samen met de collega’s in het parlement graag een steen verleggen door een aantal dossiers vooruit te helpen of geesten te laten rijpen om tot nieuwe inzichten te komen. Op het vlak van ‘euthanasie’ hebben we een wetsvoorstel klaar om zo een uitbreiding mogelijk te maken voor mensen met dementie; Voor abortus willen we de termijn verlengen zodat vrouwen zich niet noodgedwongen naar het buitenland moeten begeven. In de medische sector doe ik voorstellen om zorg efficiënter te maken met medische technologie, door meer preventie (vroegtijdige opsporing van ziekten zoals kanker en COPD) en met voorstellen die het vrij beroep en de farmasector ondersteunen.
Om impact te kunnen maken, hoe moeilijk dat ook is, blijf ik consequent werken en geloven in een vrij, ondernemende en efficiënte overheid, en zo samen met Open VLD onze Vlaamse samenleving nog meer op de “liberale” rails te zetten. Want als er iets is dat onze steeds “rechtser” wordende samenleving nodig heeft, dan is het meer liberalisme. Meer vrijheid om te ondernemen en te doen.
Want niet de overheid maar de mensen maken het verschil. En zo ben ik waar ik begonnen was. Bij het ideaal om bergen te verzetten, en meer mensen te werven voor een echte liberale samenleving, waar de mensen centraal staan en waar de overheid er is om mensen te ondersteunen niet om ze te controleren.
Ik wens je een gelukkig en ondernemend 2026!
