Wereldkankerdag: aandacht voor wat beter kan
Op 4 februari, Wereldkankerdag, stonden we stil bij iedereen die met kanker leeft of heeft geleefd, bij hun naasten en bij de zorgverleners die hen elke dag ondersteunen. Tegelijk was het ook een moment om te erkennen dat er nog veel werk is.
Tot 40% van de kankers is vermijdbaar. Toch nemen vandaag nog te weinig mensen deel aan screenings, zoals voor borst-, darm- en baarmoederhalskanker. Daarnaast vallen veel patiënten na hun behandeling in een leegte, zonder voldoende begeleiding of nazorg.
Daarom dienden we in het parlement een resolutie in met duidelijke voorstellen: meer inzetten op preventie en screening, en nazorg structureel organiseren, onder meer via oncorevalidatie en psychosociale ondersteuning.
Lees hier het volledige artikel.
Langdurig zieken: geen samenhang, wel nieuwe verplichtingen
Tijdens de plenaire bespreking van het wetsontwerp over langdurige arbeidsongeschiktheid heb ik opnieuw moeten vaststellen hoe chaotisch dit beleid is opgezet. Maatregelen uit eerdere fases van het Terug-Naar-Werk-beleid zijn nog altijd niet volledig uitgevoerd, terwijl er al nieuwe verplichtingen en sancties worden ingevoerd.
Wat mij vooral stoort, is dat langdurig zieken en werkgevers extra verantwoordelijkheden krijgen, terwijl begeleiding en ondersteuning achterblijven. Het Terug-Naar-Werk-fonds bevat ondertussen meer dan 13 miljoen euro, maar wordt nauwelijks ingezet om mensen effectief terug naar werk te begeleiden.
Ook de solidariteitsbijdrage voor werkgevers blijft fundamenteel onrechtvaardig. Werkgevers moeten blijven meebetalen voor ziekte, ook wanneer die niets met het werk te maken heeft. In plaats van dat foutieve principe te corrigeren, voert de regering nu uitzonderingen in die volgens de Raad van State juridisch wankel zijn, en het systeem nog ongelijker maken.
We hebben nood aan één duidelijke en doordachte hervorming die inzet op begeleiding en re-integratie, niet aan een opeenstapeling van half afgewerkte maatregelen.
Lees hier het volledige artikel.
Zorg in je eigen taal: een basisrecht, ook in noodsituaties
Patiënten uit de Vlaamse Rand kunnen voortaan niet langer vragen om met de ziekenwagen naar een Nederlandstalig ziekenhuis te worden gebracht. De Raad van State floot een bestaande regeling juridisch terug, waardoor patiënten opnieuw automatisch naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis worden vervoerd, ongeacht de taal.
Dat is bijzonder verontrustend. In een noodsituatie is duidelijke communicatie geen luxe, maar een essentieel onderdeel van veilige en kwaliteitsvolle zorg. Een regeling die vertrok vanuit gezond verstand en patiëntveiligheid verdwijnt nu, omdat ze juridisch niet waterdicht was.
Ik roep de minister van Volksgezondheid dan ook op om snel werk te maken van een nieuwe, duidelijke en juridisch sluitende regeling. Inwoners van de Vlaamse Rand moeten ook in nood geholpen kunnen worden in hun eigen taal, in hun eigen regio.
Lees hier het volledige artikel.
Slimme camera’s tegen gsm’en achter het stuur: veiligheid ja, controlestaat nee
Minister van Mobiliteit Jean-Luc Crucke wil de pakkans voor gsm-gebruik achter het stuur fors verhogen via zogenaamde slimme camera’s die met artificiële intelligentie chauffeurs detecteren. Dat doel – meer verkeersveiligheid – deel ik. Afleiding achter het stuur is gevaarlijk en moet worden aangepakt.
Maar de manier waarop baart mij zorgen.
Deze camera’s nemen beelden van bestuurders (en passagiers) en laten AI bepalen of iemand mogelijk een overtreding begaat. Zelfs al volgt er nadien nog een menselijke controle, dan nog is dit voor Anders een brug te ver. Technologie inzetten kan, maar niet door massaal gedrag te monitoren en mensen preventief te scannen.
Bovendien is het wettelijk kader vaag. In België kan je vandaag ook bestraft worden voor eten of drinken achter het stuur. Waar stopt het dan? Gaan we straks elke handbeweging of blik analyseren? Dat is een hellend vlak richting permanente controle.
Voor Anders is privacy geen detail, maar een fundamenteel recht. Verkeersveiligheid kan en moet beter, maar er bestaan andere middelen: gerichte politiecontroles, sensibilisering en duidelijke handhaving, zonder artificiële intelligentie die chauffeurs voortdurend observeert.
De vraag die we moeten durven stellen is simpel: waar eindigt dit?
